28 Sep 2011

guerrilla bakfiets

anne peetoom

Pluk Amsterdam maakt er nog een hele heisa van met op tijd zaaien, oogsten, verspenen en snoeien, maar eigenlijk is een dakterras een statische bedoening natuurlijk. Paar potten erop, planten erin, hangmat ophangen en klaar ben je. Zou het niet veel handiger zijn om je tuin te kunnen meenemen?

Tijd voor de Mobiele Guerrillagardening! Een gemiddelde guerrillatuin is van kortdurende aard: mysterieuze vrijwilligers rukken een paar stoeptegels uit de grond en planten daar wat tijdelijk groen om de leefomgeving op te leuken. Sympathiek, maar nogal kwetsbaar. Na een paar weken resten verpieterde sprietjes en de stoeptegel is inmiddels allang door een ruit gekieperd.

Maar de Mobiele Guerrillagarden blijft voor altijd. Al wat je nodig hebt is een bakfiets, potgrond, veelkleurige vaste planten en zo af en toe een vers hennepplantje (we zijn in Amsterdam ten slotte).

Verras de stad met een bakfietstuin: op het ene moment staat de tuin op een brug, het andere op een saai NS-station. De pop-up tuin vleit zich langs een gracht of hij nipt aan een nazomerprossecco op een terras. Helemaal hipperdepip en je bent meteen van het krijsende kroost af dat een gemiddelde bakfiets bevolkt.

Want wees eerlijk: bijna niemand durft er echt op te fietsen. Ouders die zich al trappend op zo’n zware bakfiets over steile bruggen ploegen: ik heb er altijd verschrikkelijke medelijden mee. Meestal stappen ze af zodra er een obstakel in de verte opdoemt. Uit voorzorg. De bakfietsen zijn bovendien te breed waardoor ze regelmatig spiegels schampen, groepen Chinezen scheppen of vast komen te zitten tussen het winkelend publiek.

Bakfietsmensen maken zich bovendien niet geliefd bij de rest van de verkeersdeelnemers (te log), de kinderen vallen er om de haverklap uit (te gevaarlijk) of steken hun vingertjes tussen de spaken (te dom). Je gaat als bakfietsbezitter zo langzaam vooruit dat je nooit tussen de buien door kan fietsen. En - het argument waar de doelgroep van Pluk msterdam misschien wel het gevoeligst voor is - op een bakfiets flappert je KingLouie-jurkje om je oren door de eeuwige tegenwind zodat je noodgedwongen in je onderbroek door de stad fietst.

Geen wonder dat bakfietsen het grootste deel van de dag stilstaan. Het bewijs daarvoor vond ik op IJburg (epicentrum van de bakfiets) op een gewone donderdagochtend IN de spits. Uitgestorven straten met voor elke deur een lege eenzame bakfiets. Iedereen had de auto genomen. Dat schreeuwt om een bakfietstuin!

Wat doe je met de kinderen? Niet vervoeren. Dat is sowieso het verstandigst. Thuisscholen schijnen het helemaal te zijn tegenwoordig. En de boodschappen? De bezorgservice is niet voor niets uitgevonden!

Nu nog van die lelijke grote fietskratten af die je overal ziet. Volgens mij lenen die zich ook uitstekend voor gebruik als guerrilla-geraniumbak.

word fan!

wil je niks missen van Pluk Amsterdam?

Volg ons dan op Twitter en like ons op Facebook!